پنج شنبه , شهریور ۳۰ ۱۳۹۶
آخرین خبرها

گل آلاله – آلاله ایرانی

آلاله ایرانی یا (آلاله فارسی Persian buttercup) گیاهی چند ساله از جنس Ranunculus و تیره آلالگان (Ranunculaceae) است. این گیاه بومی منطقه مدیترانه شرقی، جنوب غربی آسیا، جنوب شرقی اروپا و شمال شرقی آفریقا است.

گل آلاله - آلاله ایرانی

گل آلاله – آلاله ایرانی

آلاله یک گیاه زینتی بسیار محبوب است و به طور گسترده ای در نقاط مختلف جهان کشت میشود. آلاله اصالتاً گلی‌ کم برگ است، اما آنچه این گیاه را به یکی از گونه های محبوب در دنیای گل تبدیل کرده، ارقام اصلاح شده و پر گلبرگ آن است. از ارقام معروف می توان به Flamenco Tecolote یا CafeTecolote اشاره کرد یا رقم پاکوتاه Reinette را نام برد که ارتفاعی بین ۳۰-۱۵ سانتیمتر دارد.

رنگ گلبرگ های گل آلاله بسیار متنوع می‌باشد و شامل رنگ های قرمز، صورتی، نارنجی، بنفش، زرد تا سفید و سایه روشن دار است. گلبرگ ها و کاسبرگ ها بسیار نازک و کاغذی هستند و ساقه آن نیز بسیار ظریف است.

زمان گلدهی اواخر بهار تا اوایل تابستان است ولی در مناطقی که هوای فصل بهار به سرعت گرم می شود، با نگهداری در گلخانه، گیاهان گلدار را در اواخر زمستان و اوایل بهار به بازار عرضه می کنند. آلاله برای رشد بهتر، نیاز به جایی آفتابگیر و جریان هوا دارد.

این یک گیاه در حال رشد به ۴۵ سانتی متر بلندی میرسد. دارای ساقه های ساده و یا پر شاخه است. برگ های پایینی آن سه لوب دارند، و برگ های بالاتر آن بر روی ساقه عمیق تر می باشند و مانند ساقه، کرک دار یا هستند. حدود ۳ تا ۵ سانتیمتر دارد.

گل آلاله زمین های قوی، سالم باخاک غنی و هوای آفتابی را می پسندد. در فصل بهار نیاز آبی آن بالا است و در تابستان با زرد شدن برگ ها، آبیاری کاهش می یابد تا اینکه متوقف شود. به سرمای زیاد حساس است و در زمستان گیاهان جوان باید با خاک پوش پوشانده شوند. دمای شبانه ۷ تا ۱۰ درجه و دمای روزانه حداکثر ۲۰ درجه سانتیگراد برای این گیاهان مناسب است.

با گرم شدن هوا در تابستان برگ های آن زرد میشوند. پس از دوره گلدهی وقتی بوته ها خشک شدند، شاخ و برگ گیاه را قطع کرده، آبیاری را متوقف کرده و ریشه ها را در بستر به حال خود رها کنید. پس از طی دوره خفتگی در پاییز دوباره آبیاری نمایید تا گیاهان رشد کنند. در صورتی که سرمای زمستان شدید است پیازهای گیاه مادری را در طی فصل پاییز و بعد از اینکه برگ های گیاه زرد رنگ شدند از خاک بیرون آورده و در میان پیت موس و یا ورمی کولایت که تا حدودی رطوبت دارند در محیطی خنک نگهداری کنید. پیاز های این گیاه تا سرمای منفی ۱۰ درجه را تحمل می کند.

خاکی که بوته آلاله در آن کاشته می شود، باید دارای مواد آلی و کود فراوان باشد. این گیاه به زهکشی عالی احتیاج دارد. در خاک های سنگین و رسی رشد خوبی ندارد و استفاده از مواد ارگانیک در خاک آن به رشد گیاه کمک می کند. بنابراین خاک ایده آل آن ترکیبی از مقداری شن + خاک معمولی + خاک برگ است.

گل آلاله - آلاله ایرانی

گل آلاله – آلاله ایرانی

بذر آلاله در ماه های تیر و مرداد در محل اصلی کشت می شود. در طول زمستان برای جلوگیری از سرما زدگی گیاهان جوان، بستر کاشت به وسیله خاکپوش پوشانده می شوند. در این حالت، گیاهان در بهار گل میدهند ولی بهترین گلدهی آنها در سال بعد خواهد بود. گیاهان حاصل رشد کرده و ریشه ژوخه ای تشکیل می دهند. در تابستان، با گرم شدن هوا برگ ها زرد شده و خشک می شود. در این زمان آبیاری قطع می شود تا دوره خفتگی ریشه ژوخه ای سپری شود. در پاییز، دوباره ریشه های ژوخه ای را آبیاری می کنند تا سبز شود. پس از ظهور برگ ها می توان آنها را به محل مورد نظر منتقل کرد. با ادامه آبیاری و مراقبت از گیاه در بهار یا تابستان سال بعد گل ها ظاهر می شود.

یکی دیگر از راه های تکثیر این گیاه کاشت پیازهای آن است (البته این اعضا در اصل ریشه زیرزمینی هستند، اما معمولا پیاز خوانده می شوند). پیازهای گیاه مادری در طی فصل پاییز و بعد از اینکه برگهای گیاه زرد رنگ شدند از خاک بیرون آورده می شوند و در میان پیت موس که تا حدودی رطوبت دارند در محیطی خنک نگهداری می شوند. ابتدای فصل بهار مناسب ترین زمان کاشت پیازها است. پیازها را در عمق ۵ سانتیمتری و با فاصله ده تا پانزده سانتیمتر کاشته می شوند. بعد از کاشت، پیازها آبیاری می شوند لایه ای از خاک برگ تازه به ضخامت ۵ سانتیمتر روی سطح خاک قرار میگیرد و تا زمان مشاهده رشد جدید از زیرخاک نیاز چندانی به رطوبت وجود ندارد. بهترین دما برای شروع جوانه زنی پیازهای این گیاه حدود ۱۰ درجه سانتیگراد است و جوانه زنی بین پانزده تا بیست روز طول میکشد.

نزدیک به ۶۰۰ گونه آن از گل آلاله در جهان شناخته شده است. در ایران در حدود ۶۰ گونه از این گیاه می روید و برخی از این گونه ها در بعضی از مناطق ایران به صورت خودرو و بومی دیده می شود. آلاله های خودرو در جنگل ها، مرداب ها، کنار نهرها، چشمه ها، حاشیه کشتزارها و جاده ها، در آبهای کم عمق باتلاق ها و نیز در کوهستان ها می رویند.

منابع: ویکی پدیا، nargil.ir، thegardenhelper.com

 

دعوت به همکاری

دیدگاهتان را بنویسید: